Είμαι μόνη εδώ ξανά για ακόμα μια φορά κοιτώ παλιές φωτογραφίες και βλέμματα αδειανά. Η μόνη συντροφιά μου τσιγάρα και ποτά. Ψάχνω να βρω σε όλα αυτά το νόημα ξανά, μα και αυτή η προσπάθεια με βγάζει πάλι στο πουθενά. Όλες οι σκέψεις του μυαλού μου γυρνάνε αυτή τη στιγμή γύρω από τη ζωή μου και την χωρίς νόημα ύπαρξη μου. Θέλω να μάθω, να βρω ένα λόγο για να ζήσω και να βγω από το αδιέξοδο αυτό μέσα στο οποίο εδώ και χρόνια υπάρχω, μα όχι δεν ζω. Όλοι μου λένε μια βοήθεια να βρω κάτι, κάποιον για να κρατηθώ, μα εγώ δεν θέλω και δεν μπορώ. Το δικό μου βάρος θέλω μόνο εγώ να το κρατώ.

Δίπλα μου μπορεί να είναι χιλιάδες ανθρώποι αλλά εγώ νιώθω μόνη και πάλι, απομονωμένη στη δική μου βιοπάλη, γιατί κανείς από αυτούς να με νιώσει δεν μπορεί να καταλάβει και να δεχτεί κάθε δική μου επιλογή. Και εγώ έχω μάθει να μην υποκρίνομαι, να λέω αυτό που θέλω ακόμα και αν κρίνομαι από όλους αυτούς που το παίζουν ξερόλες, μα το μόνο που ξέρουν είναι να ρίχνουν φόλες σε κάθε ιδέα και κάθε ψυχή που το μόνο που θέλει είναι να είναι διαφορετική.

Μα εγώ κάτω δεν το βάζω το κεφάλι μου δεν σκύβω, απλά σαν μια πρόκληση το βλέπω, γιατί ξέρω τι αξίζω και τι ζωή μου την γεμίζω, με τις στιγμές λύπης και τις στιγμές χαράς γιατί αυτά είναι τα εφόδια που μαζί σου κουβαλάς. Μην αφήσεις και εσύ κανέναν να σε πατήσει και τη ζωή σου να διαλύσει, σήκω και κοίταξε ψηλά από το πλήθος μακρυά, δες το μέλλον που σου αξίζει και κυνήγα το με τα μάτια ανοιχτά. (kate jones)